Gdyby mógł, napisał by tak:

„Nie dałeś mi czasu, abym mógł pokochać Cię bardziej. Nie dałeś mi czasu, abym zdążył wypięknieć. Nie zagoiły się
jeszcze moje stare rany – a już zadałeś mi nowe. Nie zaczęło się jeszcze nasze wspólne życie – a położyłeś mu kres…
Czy nie byłem dostatecznie cierpliwy, łagodny, posłuszny? Czy moja sierść nie była dostatecznie miękka dla Twej dłoni?
A może – nieopatrznie odwróciłem wzrok? Patrzę na Ciebie teraz z Tęczowego Mostu. Wiesz – zanim wszechświat pękł na pół
zdążyło pęknąć moje serce. Worek i sterta ziemi, ostatni obraz, ciemność i nic więcej. To nie tak miało być, kiedy
szukałem u Was ratunku. NIE TAK…”